فــــرهنگســـتان

حکیم ابوالمجد مجدود‌بن آدم سنایی غزنوی، و نیز حکیم سنایی از بزرگ‌ترین شاعران زبان دری در سدۀ ششم هجری‌ست. او در سال (۴۷۳ هجری قمری) در شهر غزنه (واقع در افغانستان امروزی) دیده به‌جهان گشود، و در سال (۵۴۵ هجری قمری) در همان شهر چشم از جهان فروبست. نصایح و اندرز‌های حکیم سنایی دلاویز و پر‌تنوّع، شعرش روان و پر‌شور و خوش بیان، و خود او، در زمرۀ پایه‌ گذاران نخستین ادبیات منظوم عرفانی در زبان فارسی دری به‌ شمار‌آمده است

چنان بگرفتـــه یاد وخاطراتت تاروپود من

که باشوق انالحق میرسد بیت وسرود من

به زیبای رخت حیرانم ای مه روی بیمانند

فدای دست صنعـــــتگر سراپای وجود من

شیخ الرئیس ، ابوعلی سینا ، حسین بن عبدالله حسن بن علی بن سینا ، ‌معروف به ابن سینا در سال 370 هجری قمری در دهی به نام خورمیثن در نزدیکی بخارا چشم به جهان گشود . شرکت در جلسات بحث اسماعیلیان از دوران کودکی ، به واسطه پدر – که از پیروان آنها بود – بوعلی را خیلی زود با مباحث و دانش های مختلف زمان خود آشنا ساخت . استعداد وی در فراگیری علوم ، پدر را بر آن داشت تا به توصیه یکی از استادان وی ، ‌بوعلی را به جز تعلیم و دانش اندوزی به کار دیگری مشغول نکند . و چنین شد که وی به دلیل نبوغ خود در ابتدای جوانی در علوم مختلف زمان خود از جمله طب مهارت یافت .

گ.رهین کوثر

باتاسف سه دهه جنگ ونسابامانیهای گذشته چنان تاثیرات منفی بالای پیشرفت وترقی کشور داشته است وهمه ی این مشکلات وچالش های که مردم ما به آن مواجه بوده است صفحات  تاریخ را رقم زده است وامروزه افغانستان کشوریست که تاریخ گذشته ی سی سال وماقبل آن با مشکلات وناهنجاری زیادی معروف است، وحتی اکنون نظر به پیشرفت تکنالوژی معاصر وارتباطات گسترده که  در دسترس جوامع بشری درتامین روابط وشناخت آنها مورد استفاده است  ولی با آنهم از افغانستان چهره ای که به آن شهرت دارد وبیشتراین بخش مورد توجه رسانه ها واذهان عمومی دردیگر جوامع مورد بحث و موجوداست،

رضا محمدی

هفتۀ گذشته، هفتۀ گرامیداشت خواجۀ بی‌بدیل شعر فارسی، انیس سفر و حضر همۀ پارسیگویان دنیا، شمس‌الدین محمد حافظ شیرازی بود. اول هفته افغان‌های لندن در کافه شعر جمع شدند، و آخر هفته دانشجویان ایرانی بریتانیا در کانون توحید با شمع و شیرینی و شعرخوانی، حافظ را پاس داشتند. وسط هفته اما انگلیسی‌ها بودند که در نگارستان ملی پرتره، به تکریم و تعظیم حافظ برخاستند.در برنامۀ اول، تنها عده‌ای دوستار افغان شعر و شاعر بودند که به سادگی نشستند و با هم شعر خواندند و برخاستند و نه قبلش و نه بعدش به کسی خبری ندادند. در برنامۀ کانون توحید، جمعی از جوانان دختر و پسر ایرانی و افغان با شعرهای خودشان یا شعرهایی از حافظ شبی دل‌نشین و رؤیایی ساختند که تا خیلی وقت بعد حافظۀ این کانون سیاسی و اعتقادی آن را به یاد خواهد داشت.

دکتر نورالحق نسیمی خراسانی – لندن

زبان، پديده‌اي متحول و زنده است که همواره در حال بازسازي خويش است. دليل آن نيز روشن است؛ اين پديده بر بستر وجود زنده انساني و ارتباطات و گستره عمل اجتماعي، حركت مي‌كند، در نتيجه، در يك رابطه دايمي با بستر خويش، متأثر از ديالكتيك تكامل و قوانين حاكم بر حركت جامعه است.

اگر دقت كنيم، درخواهيم يافت كه زبان فارسي در آخرين هزاره عمر خود، از پيشرفت فوق العاده‌اي در زمينه گسترش و ژرفش برخوردار بوده است و به همين نسبت، ظرفيت‌هاي آن در برآورده كردن نيازهاي كاربرانش، افزايش يافته است.

بگو آن دلبرِ تردستِ مارا

کجاکردی دلاور هستِ مارا

ازین چشمک زدنها حاصلی نیست

نگاهی کو که گیرد دستِ مارا

…….

صداِی آیینه
آری بهارِ خندۀِ شان رنگ وبو نداشت
فصلِ مرور خاطره آبی به جو نداشت
رنگِ شکوفه ازرخِ بستان پریده بود
بالی به اوجِ شاخه سرِ های وهونداشت