احمعدسعیدی
هر تصمیم ملی که در سطح کشور گرفته میشود باعث نتائج ودست آورد های آن پیشبینی شود.گرچه عدۀ پیشبنی در نتائج را قضاوت قبلالوقت میدانند اما من میگویم اگر سیاستمدار ویا تحلیل گری توان پیش بینی نتائج تصامیم بزرگ را نداشته باشد عیب بزرگی هست.
حال تعامل در بر خورد های سیاسی اینطور هست که حکومت وطرفداران آن چشم پت تمام منتقدین سیاسی خودرا منفی باف ومخالف می پندارد همان است که سخنگویان جانب دولت با بی تحملی تمام نقطه نظرات تمام صاحب نظران رد میکنند وطور خشک بر حقانیت حکومت حکم میکنند وبه همین تر تیب حرکات وتصامیم خود سر دولت هم از نظر سیاسیون ومبتکرین جامعه مدنی بباد انتقاد گرفته میشود به همه حال درین نوشته به همه مسائل تماس نمیگیریم تنها روی دست آورد های احتمالی جرگه مشورتی که در آستانه بر گزاری است کمی مکث مینمائیم.
1- اجندای جرگه صلح از طرف حکومت إعلان نشده تنها کلی گوئی شده که روی امکانات صلح وشرائط صلح وجنگ صحبت میشود.
2- بارک اوباما در جریان سفرآقای کرزی خطوط قرمز صلح را تعین کرده یعنی صلح با کسانیکه قانون اساسی افغانستان را بپذیرند سلاح خودرا تسلیم کنند ودر لست سیاه نباشند وبه زندگی عادی خود ادامه دهند؟
3- برای بر گزاری جرگه صلح که 1660 نفر شرکت میکند سه روزز تعین شده است.در حالیکه 200 تن را سیاستمداران کشور های خارجی تشکیل میدهند.
4- ظرفیت سه روز برای ابراز نظر است ویا نتیجه گیری ویا مشوره؟
مثلا:- روز اول مقدمه وبیانیه افتتاحیه رئیس جمهور وفاروق وردک- روز دوم بیانات 5 دقیقه ای حدود20 شخصیت سیاسی وتحلیگر– وروز سوم بلند کردن دست به بخاطر تأئید قطعه نامه که صادر شده..
حال شما فکر کنید برای مشوره 1600 تن از لحاظ زمانی کدام ظرفیت پیشبینی شده.مشوره وتفاهم وتبادل نظر واستدلال در کدام روز صورت میگیرد.مگر اینجا سه نفر صحبت میکند وسائرین کادو اند؟ نه خیر هر کس در محفل میرود تصمیم دارد اظهار نظر کند.مشوره کند
واقعیت این است که بدون منفی بافی به تناسب مصرف ومقدمه سنجی هیچ نتیجه قابل انتظار بدست نمی اید.
نتیجه خوب::
صلح ممکن است اگر طالبان خاستار مشارکت سیاسی باشند واز تمامیت خواهی دست بر دارند..
صلح ممکن است اگر دولت حاضر باشد در تدوین قانون اساسی نظر مخالفین را بگیرد وایشان را به قانون متعهد سازد.
اگر طالبان خروج بلا قید وشرط نیرو های خارجی را شرط مذاکره بدانند وحکومت افغانستان شرط قبول قانون اساسی وگذاشتن سلاح.این دو طرفه به معنی ادامه جنگ است نه صلح.
