بهار سعید
اندیشـــه را بیـــان گـــواراست پـارسی
هر واژه یک نگینه ی گــویاست پـارسی
از هر دهـن ز بســکه دل انگیــز می چمد
گـویی ســروش بردن دلهاست پـارسی
شبها نیوشــــه، کـــودک گهواره ی مرا
شــــیرینی ترانه ی فــــرداست پارسی
برخاست از «دهــــار» و پـــراکند هر کنار
بس پهنه را هنرکــــــده آراست پارسی
آوازه ساز بلــــخ و ســــــمرکند و دامغان
شیراز و غزنه، توس و هریوا ست پارسی
فــــــردوسی و سنائی و حافظ وَ مولوی
بیدل، خیـــــام و رابعه ی ماست پارسی
از رودکــــی و حنظـــــله تا روزگـــــار من
آمو ترین ســـــــروده ی دریاست پارسی
پیشـــــینه ی ترا ز چـــــه آغاز سر نهم؟
زیرا هزاره هــــاست که برپاست پارسی
نـــــازم به یادگــــــار نیـــــاکانیم، نـــــگر
پیداست هر چکامه کــه زیباست پارسی
برگیزه ی شناسه ی من، وخش چامه ام
ای خوش که سرزمین مرا خاست پارسی
پرپر کنـــــــم درود، «بهـــــارِ سـعید» را
در پیش پا اگــــر کــــه پذیراست پارسی
«برگیزه» واژه ی پارسی «کارت»، «شناسه» پارسی «هویت» و «وخش» پارسی «الهام» و «دهار» همانا« تخار» میباشد که واژه ی «دری» هم از آن گرفته شده است.
