فــــرهنگســـتان

عزیز فیاض

ده روی دیدنی وبلاک اوماغ دیل بیخی دوستا و قوما ره مندنشی موگی و اومید مونی که ده اولنه دفه که ده ای خانه میین از توره گویی که ده زیبونی دوبیتی که ده سفه فیس بوک مینکلی لیلی آرزو، قادر نایل، نویان تمکی و عزیز فیاض شوده خوش شوم بیه و قد ازو قتی مو چیم ده رائی که شومو  موره قد نزرای خو رانمائی کید

لیلی آرزو

سلامالیک بیرارونمَه کوجایین؟
دمی غربت، امید دیل شومایین
درسیم کَمتره، قد شا بَیتییایخُو
اگر فرصت دیرین زودتر بیایین 

عزیز فیاض

الیکوم بر سلام و وا الیکوم
بسم آغِِے خوره خوش آمدی نوم
دوبیتیهای تو بیخی خوبشی استه
برابر قد ازو ، استه، ای البوم

لیلی آرزو

خوش بَشِی لالی؛ آو چه زود امادی
خداره شوکر که بیخی جور و شادی
شومو حالی ده کویته زندگی نِین
بیه از وضعِ کویته، کَنِی یادی 

لیلی آرزو

شاری کویته قدِی آزره یه آباد
گر بوروری یه یا که مهرآباد
کاریم بود در کلینیکی شهدا
خانیمو ده مونطقے، حاجی آباد 

لیلی آرزو

تاویستون 2003 بود؛ آری!
کی رافتوم دیدنی قومای خو باری
ده یاد استه که، ازآزرائی شهید
تکک بند بود امام بارے نچاری 

لیلی آرزو

دیلیم تنگ شود بسم از باری کویته
حتا بَلدے گرد و غباری کویته
وای که ده چیم و دیل جلویه بیخی
آر دشت و کوه و سنگ و خاری کویته 

قادر نایل

روزائی خوبی کویته یاد شی بخیر

روزائی خوش قند ونابات شی بخیر

دووا کو پس بیه اوماغی مردوم

هزاره تاون و مریاباد شی بخیر  

قادر نایل

کویته بلدے مردوم مو را بوده ده

ای الغوچک بلے دریا بوده ده

قوما امزینجی رفته پس نماده

آرچند کویتے مو چیم ده را بوده ده 

عزیز فیاض

اگہ تو خوش درے آوالی کویٹہ
قد تو کم کم بوگیم از آلی کویٹہ
آوالی دور دیراز شی تو نپورسو
موگيم قد تو از امیم سالی کویٹہ 

عزیز فیاض

بلے آزرہ امیم سال سالی بد بود
دہ آر گوشہ کمر آوالی بد بود
اوتر روز اید نبود بے قتل و کوشتو
جیغ و اویے غیریو غوبالی بد بود 

عزیز فیاض

گشتو شیشتو غدر کاری گیرو بود
وادے مستی دوزد و خسکرو بود
از درگہ پای خورہ کی بور موکدی
زووزدا چیم شی سون درگے بورو بود 

عزیز فیاض

از آغیل غیدی سون بازار مورافتی
دہ دیل گوڈ گوڈ سون اگو کار مورافتی
دہ مجبوری و ناکامی آغی گول
فقد بوگی کہ بلے دار مورافتی 

عزیز فیاض

گورگ و شاغال بلے مو ای موکدگ
کٹہ ریزے مورہ قی قی موکدگ
سیا پیچائی آدم خور امیم سال
پیر و جوون مورہ تای پئی موکدگ 

عزیز فیاض

خبر نشدید بچچوم، دور از شومو بود
خونی آزرہ دہ آر کوچہ لوو بود
شہید و زخمیائی خو بال موکدی
دہ آر جائی توغ موکدی رنگي خو بود 

عزیز فیاض

جگے باریش بلے مو سنگ موبارید
دیلائی مو زنگ گرفتد زنگ موبارید
تمامی مولگ دہ آر کونج و کمر شی
توفنگ ٹخ ٹخ موکدگ جنگ موبارید

عزیز فیاض

قلم مہ نمیگیردہ جور مہ شل شود
کی قوما يگ بولوگ ایمسال پلل شود
سری میدے مورہ سنگ کوئی موکدن
آدم خورو دہ خو خور دو مسل شود 

عزیز فیاض

خبر ندروم خودا ایمسال کوجایہ
نشد کی یگ دفہ پورسان مو بایہ
دہ روزی بیکسی کس یار نموشہ
روزی تاوو کی بود آدم تنا یہ 

عزیز فیاض

چیمائي مو آودیدہ بارو بود ایمسال
خانہ سارا سرمو اویرو بود ایمسال
اوماغ توتا کددگ جائي شی غم بود
کی سالی قتلی بیرارو بود ایمسال

عزیز فیاض

جگے شادی از چیم مو غم موبارید
بلے قومائی مو ایمسال بم موبارید
آر چند اویے کنی کوٹو کلو یہ
اوقس کی غم بود اویے کم موبارید

عزیز فیاض

تتیسرہ ام دیل پور گشتہ نموشہ
کوٹو و رنج و غم ایشتہ نموشہ
اوقس تورہ یہ کی چیز کار کنوم ما
بلے قاغز اوقس گوفتہ نموشہ 

عزیز فیاض

آدم خورو زدہ رہبر مو کوشتگ
اومیدی دیل و تاجی سرمو کوشتگ
چیمائی مہ خو موبارہ چیز بوگیم ما
کی تورہ گوی و سرجم گر مو کوشتگ

عزیز فیاض

اگرچی دردی آر ناخو جودایہ
مگم دردی ازو آلم تبایہ
جگے شی پور شودو بیخی گیرویہ
او یگ رہبر بودگ ، او دہ کجایہ

عزیز فیاض

او بلدے قومی آزرہ یگ چیراغ بود
دہ ار خانہ دہ ار محفیل او داغ بود
مگم قیرو کی از آغیل مو رافتگ
تورای شی ار کودم در مو سماغ بود 

عزیز فیاض

تاکی رہبر بودگ، شوق و اوماغ بود
دشتائی خشک بوگي پور گول و باغ بود
از پگ مو پیش بودگ دہ غم و شادی
دہ چیم شی ترس نبود، او قوغی ناغ بود

عزیز فیاض

جگے شی آلی چابوگ پور نموشہ
غمی رفتونشی از دیل بور نموشہ
اگرچی قومی آزرہ پگ شی خوبہ
مگم اید کس اوتر باتور نموشہ 

فرشته شراهی

بسیارزیباست 

لیلی آرزو

روزی، امام جمعه؛ سید مبلیغ
ده مجید هزاره تاون کد تبلیغ
بیداد فیتوا که های مردوم بیدارشید!!!
ایچ دی پی، زوب مونه مذهبشیم از بیخ 

لیلی آرزو

رهبری شهید، باد از انتخاباد
داد زد پیشی مردم با درد و فریاد
که با فهم غلط از مذهب و دین
نشید مانندِ کاهی، در دمِ باد 

لیلی آرزو

دووا تاویز ره پَک بَلَده جایشِی
ده آر خانه و کوچه، پسکوچایشِی
مورن مییَن پقط ریسپونی برمه
کیتا ره بیل که ریزه بچکیچایشِی 

لیلی آرزو

آرچند ده آر کوچه اول تا آخیر
ملایی سید و آزره یه وافیر
لیکن قانع نیند مردوم هنوز هم
سرگردویَن پاسی هندوئیِ ماهیر 

لیلی آرزو

رهبرکه رافت و یاری شهیدو شد
دیلی ریزه کیته ده تفیدو شد
ازوپاس بیخیشِی ریختَن ده مَیدو
اوای چیم نَوشیو ده دویدو شد 

لیلی آرزو

ما موگوم مردوم مو شهید پرسته
نمیدنه قدری ایدکَس تا کی استه
ده جایشِی وُی نَه میشیه وقتی که رافت
قد دیلی خونبارو جورپائیِ بسته 

لیلی آرزو

لالَی اِی چیز بدبختییَه موباره
از کویته یک اَوال اماد دوباره
انجنیر اشرف چنگیزی شهید شد
که بود یکی از سرانی هزاره 

لیلی آرزو

بازا موگیه اِی کاری بلوچایه
بازا موگیه که نه، قاری خودایه
بیسم موگیَن کی یگ ایزبی جودایه
که پقط ده جانی آزره بلایه 

لیلی آرزو

امیقس شر و شور، آمیل شِی چیه؟
ایقس شهید موشه، قاتیل شِی کِیَه؟
مردوم هم، پارچه پارچه موشه آر روز
ازِی بدتر شونَه، حاصیل شِی چیه؟ 

عزیز فیاض

اگرچی غمی از وا کم نموشہ
از چند کوشتہ بلائی مو غم نموشہ
روزائی بد ترگ رہ تیر کدے مو
شودہ سابید، کمر مو خم نموشہ 

عزیز فیاض

وختی جینجال و نا امنی غدر شود
آر روز از روزی پیشنے خو بتر شود
مردوم رائی بورو رفتو گیرفتن
یکہ یکہ ازی آغیل بدر شود 

عزیز فیاض

رائی استرلیا یگ غمی نو شود
اوقس ترکی شودد کی روز مو شو شود
ای رائی دور دیراز آسو نبودگ
گلے آدم میسلی شبتل دیرو شود 

عزیز فیاض

جووانو یگ بولوگ جو جو شودہ رافت
دہ منے آو کی گڈ شود او شودہ رافت
نام و نیشو نمند از اید کودم شی
منے دریا کی رافتگ خو شودہ رافت 

نویان تمکی

عزیز بیرار کلو نوربند موگئ تو
اغئ شیری تو مثل قند موگی تو
بیئد جم شید کی تورائ بابه ره
ده دو بیتی ده نثر و بند بوگی تو 

نویان تمکی

اگر چی زندگی شادی شی هم غم
از کشتو آزره هیچ غید نمو شه کم
درخت کهنه ره کی قطع نمایند
نهالئ نو سویه مو نه و ما حکم 

عزیز فیاض

نویان لالئ ده پیش مو خوش امادی
چوتور پیدا کده خوب روش امادی
دوبیتیای تو خوب ده دیلمو میشیه
تورای تو راسه، نه کی جوش امادی 

عزیز فیاض

اره قوما، ده نامی دین امیشه
ده ریشے قومی آزره خورده تیشه
ملا چلای امیشه جور کده خوب
ازی دوکان دین بلدے خو پیشه 

عزیز فیاض

آرکس از دیلی ملایو نباشه
ده کویته بشه، یا سنگی ماشه
فیتوا میدیه که یا موردار و کوفره
اقیقد ره مونن از قوم تاشه 

عزیز فیاض

ملا یو چیم شی زیاد تاریگ و تنگه
ده پیشی پائی قوم یگ کیٹه سنگه
آرکس که چیم خو واز کد، سرخو بال کد
ملا موگیه که یا چوچے پرنگه

عزیز فیاض

ملا قد چیمی تنگ خو توغ نه موره
مو نوربند شیری، میزنه دوغ نه موره
ده جای ازی کی قوم ره فایده بیدیه
آتیش ره در دده و قوغ نه موره 

عزیز فیاض

گومانمه دور شودوم از اسلی توره
ملا ره چیز کنی که آر چوتوره
بوروم از نو سونی آوالی کویٹه
مو بوری رای خو، ملا رای خو بوره

عزیز فیاض

دہ ای را یگ بولوگ شی در گيرفتگ
پا یا مین آو، آتیش بیل سر گيرفتگ
زیمی دور، آسمو ازوکدہ دور بود
گیرد و گوشے شیرہ اژدر گیرفتگ

عزیز فیاض

اقس شی بوکلی رافت دہ کامی مائی
شینیدہ دگ فقد وا نامی مائی
آدم مائی رہ موخرہ، مائی آدم
کی گیرفتار شودگ دہ دامی مائی

قادر نایل

آزرے کویته شیید شی بے ایسابه

آر کس موکشه، بقدی که  سوابه

ما تیسره خاو نموروم جانمه جیرنه

که بلدے یوسفی دیل مه کبابه 

عزیز فیاض

اسلی توره بلے امزی سوابه
دونیا از دیست ازی میرس خرابه
بلدے یگ قورد سواب، توغ کو ده ای دور
کر پوره خلقی دونیا ده ازابه 

عزیز فیاض

خبر نیستوم کی ده کودم کیتابه ؟
آدم کوشتوره کی گوفته، سوابه
نائل تو دیق نشو، یگ یوسفی نیست
پوره دونیا ده ای آتیش کبابه

عزیز فیاض

سوابی آر آدم کوشتو ایسابه
امزو آدم خورو ایقس بیتابه
که آرچی چابوگتر بوری ده جنت
ده اونجی نه سواله، نه جوابه

نویان تمکی

عجب رائی بییشت اموار گشته
دو سے نسل مو ده سری دار گشته
بییشتی دیگرو جائ شی تریکه
کلو خوبه ازره  او شیار گشته 

نویان تمکی

الئ بیرار نائیل بلدی تو موگوم
کی ازره آر کوجایه نموشه گوم
مو ام اویے کده چیقرا مو کونی
بلدے شریدی قوم و پاک و ماسوم 

نویان تمکی

قومی آزره شیشے کو و کمره
ارچی میده کنه شیشه تیز تره
تیزی شی طوخ بخیر مالوم موشونه
دوشمنوئ شی دائیم خونی جیگره 

عزیز فیاض

نویان لالی موگیم خانے تو آباد
تا قیامت ره زینده باشی بَیباد
تنا ای ام نه، اکیرته موگیم کی
از اوماغ پور بشی و آرمجل شاد 

عزیز فیاض

بسم از اسلی توره دور شودوم ما
گبی نو پیش اماد مجبور شودوم ما
توره بود ده بلے قوما منے آو
نفامیدوم چوتور بیسور شودوم ما 

عزیز فیاض

اقس شی نیم کیلہ نیم سوز امادگ
جور پی مونٹی غدر بد روز امادگ
شینیختہ اید نموشود بینی آغیل
پشیمو، دیق و قد افسوز امادگ 

عزیز فیاض

روزائی بد خو مو پور موشت نی قیرو
چیمائی خو پوڈنی، سون شی پوشت نی قیرو
دہ قُومی یگ دیگہ چنگو موشی مو
خودون مو خود خو رہ خوروشت نی قیرو 

عزیز فیاض

بسم از نو امو نالہ شورو شود
بلے مو یگ دفہ زالہ شورو شود
دہ آر گلی دو،سے،چار فاتیہ بود
پیشی چیمائی مو گیل مالہ شورو شود 

عزیز فیاض

ده دونیا آرچیز استه پگ شی موره
کٹه، ریزه، خاتو، مردگ شی موره
ای روز بیل سری از مو نمنه شاید
از سر مو درد، از دیل ڈگ ڈگ شی موره 

عزیز فیاض

خبر نیستوم، لیلی آغیم کوجایه
امو ده مولگی بیگانه تنایه
خبر نیستوم، چیکه آوال شی نماد
کشکی چابوگ قد دوبیتی خو بایه

قادر نایل

ما دوبیتی بیخی از یادمه رفته

غما کلویه  روزی شادمه رفته

امزو تورائی دیل مه تلخه ایمروز

از مینے  بید قند و نابات مه رفته                      

عزیز فیاض

امیم بیگا بیسم، افسوز افسوز
چوتور بوگیم، ازیتر دردی جان سوز
بیسم یگ گل ره چند از باغی آزره
سیا فیکرائی یاغی و سیا روز 

لیلی آرزو

نویان بیرار دیلموره خوش کیدی تو
تورا ره امده دقیق گوش کیدی تو
از وضع بد سری مردومِ خبری
شاید از چیم سرخو اوش کیدی تو 

لیلی آرزو

فیاض لالی اوقس دیل در فغانه
که زیبو از گوفتونشی ناتوانه
زنده خشک، غرقِ فکرایوم که چره؟
زمانه قد مو مردوم ناجوانه 

لیلی آرزو

ده آر زیمی که از آزره نیشانه
نه یکشی دیلخوشه، نه در امانه
اگر از خونشی دریا ام شونه جور
بسم آزره ده ازار را روانه

لیلی آرزو

از رهبر گیریفته تا مردومِی آم
گرو گرو یَن، قد جودا جودا نام
از دانایشی اِی مردوم در گریزه
او که قدرت دیره باز کارشِ یهَ خام

لیلی آرزو

اگر از صد دانیشِی، یکشی نابه
ده قوغِ ساده گی مردوم کبابه
وگر زین یکّکه ها، صدهایشِی بایه
انوز یک شودونی مردوم سرابه

لیلی آرزو

نائل لالَی ده کویته مِین دو افته
خبروم که دو گول از بین مو رفته
نشان میگرن سری آر سری آزره
نمیدنوم که چی راز در اِی نهفته

لیلی آرزو

دیدوم سایت هزاره نیوز پاکستان
گذارش داشت از کویته بلوچستان
آصف جعفری و اشرف چنگیزی
دو گولی که چیده شد ازی بوستان 

قادر نایل

آرچند کشته شونی مو کم نموشی

ده پیشی دوشمنو سرخم نموشی

اید کس، اید غید بلای مو غم  نمیتنه

قیرو که تید پرگی جم نموشی 

لیلی آرزو

از چیم دور نموشه عکسائی آردو
ململ بسته سرو چیمائی آردو
ده بینیشی پخته و دانشی وازه
آر دوور سورخه از خونائی آردو 

قادر نایل

آر روز کشتے مو یگ یا دو موشونه

ده گیرد گوشے مو خو لوو موشونه

قد جم کدونی خونی بی گنای خو

یگ روز مردوم مو سورخ رو موشونه 

نویان تمکی

آغی شیری میدنوم دردا کلو یه
شینی دونشی بلدے از مو گیرویه
دووا کونیم که آزره سر میداشتی
اگه یگ سر موبود حل شی آسو یه

نویان تمکی

یاد مه امده امو روزائی کو یٹه
هزاره تاون و می آبائی کو یٹه
وقتی ریزه بودوم کلو شنیدوم
یگ آزره آزره گی نارائی کویٹه

نویان تمکی

چنان درده که رنگ مه زرد گشته
خودیم موردوم قلمیم سرد گشته
مره یارائی تورگوئی نمانده
دست ده چوقو فیکرائیم گرد گشته 

نویان تمکی

فیکریم گشته آ غئ غباری کویٹه
دلمه سولاخ سولاخ از باری کویٹه
قیرون تو یوسفی که رافتی چابوگ
تنا ایشتی صائیب لوائی کویٹه

نویان تمکی

سنگری دوشمو گر مالو م موبودگ
مرد و نامرد شی ام مالوم موشودگ
چیز کار کنی که نا مردو کمینه
مردی میدو بسم مالوم موشودگ 

نویان تمکی

نائیل کجا شده رهبرئ آزره ؟
امو طیم دهئ لاسپیکری آزره؟
اجب روزی سیاه امده بلی مو !!!
امان از , روزی بی خبری آزره 

نویان تمکی

روزی خوشی غدر رهبر مو دشتی
ازاران کله و سد سر مو دشتی
ده بلی نان بوطه که جائ ندشتن
بلدے پلو چلو خسکر مو دشتی

نویان تمکی

کجایئند رهبری قومائی آزره ؟
کجایئند قورتیخور و شوروائی آزره؟
تمام شی مورده ده روزی بدی مو
که جا ن تقدیم کنه برائی آزره ؟

نویان تمکی

عزیز بیرار چنان  آلمه خرابه
که خود کشی دمی لازه سوابه
عکسی شهید ره کی دیدم ده فسبوک
که آر لازه دیلمه بلدیش کبابه 

نویان تمکی

خدایا  ایززدی  قومی ره بیرو
خدایا ننگی یکرنگی ره بیرو
خدایا سیری ره تو جور کو پاوی
اگو رهبری یک چیرکی ره بیرو 

نویان تمکی

دردی آزره ازی بد تر نموشه
ازی کده کی خون جیگرنموشه
خدایا روزی دیاند  رسیده
چیز کارکنوم آزره خبر نموشه 

نویان تمکی

مولا یو ره خدا خانیش خراب کو
امی ره از دیلی نویان به تاب کو
نفاقه در تئی سی ساله انداخت
دوغی آزرگی ره دیگه شراب کو 

تقی خان آزره

نویان جان ما ره ام ده یادی کویته انداختی ، جور باشی قد ازی شعرای نوربند آزرگی خو  

قادر نایل

فیتوائی کفر ره توبیلجی موکونه

ملایو موره جنگ دیلجی موکونه

تومن، دالر شی میه دم شی راسه

قیامت سر مو کوربلجی موکونه

قادر نایل

چپاگی مرگه اورلجی کنی مو

آوی چیلم ره اوچیلجی کنی مو

دوشمونی لبی دیسترخونخو باید

ده گوریستون شی خو کیلجی کنی مو

عزیز فیاض

نائیل، نویان و آرزو آغے مه
دوبیتییائ شومو کار کد بلے مه
بلای شوم کوللگی، ده سری ملا
دوایی درده بوگید، قنجیغے مه 

قادر نایل

سارے، گاما، ره ما پور موشت نمیتونوم

یادای خوب خوره خوروشت نمیتونوم

استا تقی رفته تانا شدے مو

جدائی تو گیرنگه، پوشت نمیتنوم 

عزیز فیاض

بیید پیدا کنی درمو ده درد خو
قوما ره جم کنی، از زن و مرد خو
ای فسلی غم ره خال شی گول کنی مو
تاکی ، اوف اوف کنی از دیلی سرد خو

عزیز فیاض

ده دیستی خود مویه چارے غمائ مو
غدر دور ام نیه، پیشی چیمائ مو
درگ دیلجی کنی مو سر خو اوول
ازوپاس روش موشه، ده پیش مو رائ مو 

عزیز فیاض

دیستا ده تای قیچیغ، اید کار نموشه
زیمیستون مو بلے مو بار نموشه
یگ ره که روش کنی مو جائی پائ خو
امری کوتا بلے مو زار نموشه 

قادر نایل

دردی مردوم گوفتو کارائ مو استه

اینمی خودشی چیراغی رائ مو استه

آر کس ده جای خو باید کار خو کنه

اینمی توره بیگا سوبائ مو استه

عزیز فیاض

دوغی توروش خو ده شراب ندی مو
واگ خو ده ملا و ارباب ندی مو
بیید خوندی کنی مولگائی خود خو
غریب، بدروز خوره جواب ندی مو 

عزیز فیاض

تاکی ده مولگی بیگانه میگردی
سر روی پور خاگ و بیخانه میگردی
روزائی بد ده سر مو خوب نموشه
بتر رسوائی زمانه میگردی 

عزیز فیاض

آر غید از خود خو دشتی جائ و منزیل
پدری کس نمیتنه  قد موره  کیل
ازاریستون مو گلیستو موشونه
اگه زامد کنی از جان و از دیل

عزیز فیاض

اویے ره بیل، ده چیم مو نم نمومنه
آزره از چین و جاپان کم نمومنه
مولگی بابے خو بیگری، جم شونی مو
ازو پاس اید بلای مو غم نمومنه 

عزیز فیاض

نائیل لالئ تورائ تو پگ قبوله
ده ای رقم چیراغی دیل مو گوله
اگه دیست تای قیچیغ بیشی تمام مو
ده شانمه مرگ مو، مرگی تایی جوله 

عزیز فیاض

توره ده جائ خو خوبه، کار نموشه
دوشمو سلمد مومنه اوگار نموشه
بیگا سوبا اوچینه خونی آزره
خونی آزره ده جانشی زار نموشه

عزیز فیاض

جگه توره موگیم کی، کار کنی مو
آر کس دوشمون مویه موردار کنی مو
گوزاره نموشه ده ای رقم ام
اگه قد کوئی غم نیشقار کنی مو

قادر نایل

عزیز لالئ دونیایی زوره ایمروز

آرکس کمزره لبی گوره ایمروز

نه مینگیرنه، نه میشنیوه ای دونیا

گوشائ شی کر، چیمای شی کوره ایمروز 

عزیز فیاض

اگر چه زیندگی، بی زور نموشه
از کمزوری مو اید چیز جور نموشه
اگه اوشرو کنی، زور ام درے مو
چاره زیندا، ده لبی گور نموشه

عزیز فیاض

گرچه کارائ مو نا سا مویه لالئ
اومیدی دیل مو ده تامویه لالئ
اگه دیست یگ شونی، آرجای ده آر کار
تمامی خوبییا از مویه لالئ

عزیز فیاض

آزره یگ ایب دره  که تید پرگه
امزو خون شی لوو بیل آر سرگه
اگه مو جم کنی فیکرای خو یگجای
دیگه آر چیز که کار باشه، درگه

عزیز فیاض

مو اشت میلیون نفر آزره ئی ایمروز
ده آر گوشے دونیا زینده ئی ایمروز
چیکه، مور چیز کده، کی ایقس آدم
غدر کمزور و پئ منده ئی ایمروز؟ 

قادر نایل

قبوله مو غدر زور تو بودے جان

ده آرکارائ خو چمرستو بودے جان

مگم ایمروز غدر تانا شودے مو

آر چند که پگ مو جیرکتو بودے جان 

قادر نایل

مو ہشت میلیون نفر آزره ئی ایمروز

مگم بی کس و بیچاره ئی ایمروز

آر چند ده آسمو دم خو رسیندے

مگم پگ مو بے سریشته ئی ایمروز

قادر نایل

لشکر کشی زمونشی نیه لالئ

تورکا گینه دورونشی نیه لالئ

اید مولگی لامززب قدمو نییسته

امزو درده ، درمونشی نیه لالئ 

قادر نایل

بیید تورکاره پگ شی جم کنی مو

ده ای دونیا خود خو ماکم کنی مو

دونیا زالیمه اید لییاز نمونه

باید که زیندگی خو سم کنی مو

عزیز فیاض

سریشته گر خو از آسمو نمیه
از اویے اید مجل، درمو نمیه
پیخیلی چیم خو که کم پس کنی مو
دیگه اید، غید بلا سون مو نمیه

عزیز فیاض

مو آر آدمی اشت میلیون مو، کسه
امی ده آر غم و شادی مو بسه
اگه یگجائ شونی، یگ دیل شونی مو
دوشمو ده پیش مو فقد، خاگمره سه

عزیز فیاض

دومیدی کس شیشتو روز مو سیا نه
یکه، یکه ، زیده بیخین مو چانه
چپاگ خو بیید آلی موشت کنی مو
تنا غیرد مو دردای مو دوا نه

عزیز فیاض

اگه مو بال کنی ایمروز قدم خو
دیگه، چاره کدے ده درر و غم خو
یهود ره سیل کنید، قومی ارب ره
چوتور بیفَد کده، قد دیستی جم خو 

عزیز فیاض

دونیا جنگله، لالئ گورگ کلویه
آرکس اوشدم کنه، رای شی جلویه
آر کار که قسد کنی سامو موشه او
ای گبی آچولو قد باکولویه

قادر نایل

یهودیا رسمی دونیاره فامید

چوتور زینده بومنه ای را ره فامید

مو دیست جاغه منے خودونخو استے

دیگرو سیاسدی دونیا ره فامید  

عزیز فیاض

چیکه مو نموفامی؟ چیز مو کمه ؟
چیکه آر روز بلے مو روزی غمه ؟
ده تاریخ قومی آزره جیر کتو بود
ده پیشی نسلی نو مو، سرمو خمه 

قادر نایل

دردائی دیل مو یگه، یگ نموشه

غدر تورا سر مو درگ نموشه

نه سیاسد استه، نه یاد درے مو

امزو دوشمون مو خگ پلگ نموشه

عزیز فیاض

قبوله، سد رقم موشکیل درے مو
قبوله، درد و غم ده دیل درے مو
بیید چاره کنی، موشکیل و غم خو
که روی سورخی خوره منزیل درے مو

نوشته شده در مه 6, 2010 در 1:15 ب.ظ. در فرهنګی   |  خوراک آر‌اِس‌اِس |   پاسخ   |   نشانی وب دنبالک