از جفای نا مردمان
خدا ، عزیز بشر خلق کرد ، وما بشریم
چگونـه است وچرا مـا همیش دربــدریـــم ؟
خدا به لفـــظ کرامت خطـاب برانســان
نمود ! وگفت : همه مازیک درخت وَبریم
سرشت خاک وِگلِ جمله مردمان جهان
همه زنسل یکی وا لدین ( مادر وپدریم)
نبود فرق سپید وسیــــاه وزرد وکبــــود
به جز نکوئی وتقوا که کم ویا که بیشریم
به ملک ما که بود حـکـم جور نا مـــردان
از ان سبب که خرابیم و یا خرابتریــم
عــدو به ما بنماید ، هرچه اوهمی خـــــواهـــد
واز مرام دشمن خود بی نشـان و وبی خبریـم
چو ما به کشور خود خوار وزار وحیرانیم
به ملک غیر مســــــلم ُبوَد که خـــــوارتریم
به سرزمین خود و به ملک خویش زندانیم
ازین سبب بود اینجا کـه مـــا اسیرتریم
جـهان زور که با جور وظلم حکـم میراند
ببین زخانه خرابان ،که مــا خرابتریــم
شعــارحریت وصلح و یا حقـــوق بشــــر
به ظـــالم التفات نباشد براینکه ما بشریـــم
چو مرغکان بی پر و بالی که در قفس باشیم
ازین ُسجون پراز ظلم وکین کجا به پریــم
«مراد حق (1)» که به شد نامراد درغــــربت
خدای را که شکایت زناکسان کجــــا ببریم ؟
به مـــهد حکـــم ِ ، مـــدعیـــا ن ِدروغ آزادی
بخون طپیده چو گلی« مروه جان (2)» پرپریم
زکشتگان عزیزان ز چشم و قلب حـــزین
چوسیل اشک به دریای خون ،سر به سریــم
چه خوش بود که زوالِ ِ نظام استعمــــار
زروی صفحۀ گردون به چشم خود نگریم
سخن چو در بنمودی برای ما «زرکوب»(3)
«عزیز» دل بشنو ما بتو، همیش هم نظریـــم
پایان
محممد عزیز ( عزیزی ) – لنـدن
————————
17:40 PMروز دوشنبه ساعت -
23 حمل 1389
برابربا : 2010-04-12
مطابق به: 27 ربیع الثانی 1432 ه- ق
hmaazizi@yahoo.co.uk
