از فراقت چشـــم گریانم قســــــــــــم
بستۀ آن زلـــــــــــف پیچانــم قســــــــم
هر نفس پیش نـــــظر بینـــــــــــم ترا
محــــــــو آن ابرو مژگـــــــــانم قســم
زادۀ انســـــــــــانی یــــــا نســـــل پری
بر خــــــدای خــویش حیرانـــم قســــم
چشم چــــــــون جام بلورین پر شراب
نشـــــــــۀ آن چشــــــم فتانــم قســــــم
در لبــــــــانت چشـــــــمۀ آب حیــــات
کشتۀ آن لعـــــــل خندانـــــــــم قســـــم
سایــــــۀ افــــــــگنده مـــویت پیش رو
عــــاشـــــــق آن روی تابانــــــم قســـــم
قامتت چـــــــــــون سرو نوبر ای پری
دیـــــــده بر سیب زنخــــدانم قســـــــم
تا نگیرم دامن وصــــلت صنـــــــــــــــم
گر بمــــیرم دل بـــــه آرمانــــــم قسم
از نگـاهت شام »طغیان» روشن است
سخت از هجرت پریشانم قســــــــم
10 عقرب 1388 کابل
عبدالرازق » طغیان »
