سروده شاعر توانا ومشهور معاصرکشور ، سید نورالدین رونق نادری خطاب به نسل جوان
هان ای جوان که کاخ تمنای میهنی
دربوستان خاک
درگلشن امید
باری بده زدانش و فرهنگ وجد وجهد
باری تفکری
کاین مهد مرد خیز
این مام مهر گستر شیرین تراز حیات
ازلطف مرترا
دردامن محبت خود پروریده
این خیمه های شوم تعصب که هرکجا
دامن نموده پهن
چون افعئ سیا
از فرط اشتباه
گردیده ناپدید درآن نور اتحاد
مهروبرادری
عشق وبرابری
کاخ امید گشته بخاک سیه نگون
ما پور یک پدر ودریک و طن مکین
رنگ ونژاد چیست ؟
تبعیض و امتیاز همه درمیان دخیل
باشد بدین نمط
افسوس وبس دریغ
دست غرض فشانده بصد خدعۀ وحیل
اندرزمین سینه مخلوق کینۀ توز
تخم نفاق را
بنگر که دیگران ، با کاروان علم وفضائیل روانه اند
درمنزل مراد ،
افتاده ایم دیده بدنبال این وآن
زینسان که آفتاب
هرصبح میدرد با نور نقره نام
دامان پهن کردۀ شبهای تاررا
باید توهم زهمتی چون کوه استوار
با پنجۀ خرد
این پرده های شوم وتعصی زهم دری
ایجاد تاشود از مهرو هم دلی
دنیای مردمی
آن لحظه از پرده های دل
آید صدا بگوش
وزفرط اشتیاق
کای نسل جوان
این جامۀ وادد
بس نغز ودلرباست
برپیکر امل
اینجاست که ما بمقصد دیرین رسیده ایم
رونق نادری 27/01/1348
